Avonturenpark Hellendoorn

Avonturenpark Hellendoorn, hier kwam ik vroeger vaak als kind. Ongeveer 6 a 7 jr. moet ik geweest zijn, toen ik met schoolreisje voor de eerste keer dit park bezocht.
De daarop volgende bezoekjes waren vaak op mijn verjaardag. Ik mocht dan mijn beste vriendinnetje de hele dag mee nemen. Zo cool! Hoe ouder we werden hoe meer vrijheid we kregen, om zelf het park keer op keer opnieuw te ontdekken.

Nu HEEL wat jaren later heb ik het voorrecht om weer naar Hellendoorn te mogen. Dit keer met mijn eigen dochter (6).

Ze begint de ochtend in het park met papa. Ik blijf in ons vakantiehuisje (4 min bij het park vandaan) om te wachten tot de tweeling wakker wordt van een middagdutje.
Af en toe krijg ik een appje van Jef. Kiki heeft het ontzettend naar haar zin, staat bij alle attracties te stuiteren en kijkt haar ogen uit. NEE, ze wil nergens in!
Typisch Kiki!
Kiki beleeft de dingen graag vanaf de zijlijn. Observeert en vertelt achteraf in geuren en kleuren alles tot in detail na, alsof ze zelf in de attractie is geweest.

Het maakt ons niets uit, zolang ze maar geniet.

Zodra de tweeling wakker is haasten ook wij ons naar Hellendoorn om met papa en Kiki mee te kunnen genieten. Kiki staat al bij de ingang te springen. MAMA, schiet op!!! Rennen!!! De draken show begin over 5 minuten. Ik snap meteen dat het van levensbelang is dat wij die bijwonen. Jef kent ons meisje minstens zo goed, neemt in 1 vloeiende beweging de tweeling wagen van mij over en zegt tegen Kiki: Neem mama maar vlug mee!
Ik kan nog net over mijn schouder roepen dat er voor de heren drinken en brood in de tas zit. Als ik om kijk of hij mij verstaan heeft zie ik hem met een blik vol medelijden naar mij kijken.

SHIT……!!!

Ineens valt het kwartje.
Kiki heeft deze show al gezien, vandaar dat ze er zo enthousiast over is, wat automatisch betekend dat Jef de show vanochtend ook heeft gezien.
Die blik vol medelijden was voor mij bedoeld. Ik weet het zeker. Deze show ga ik NIET leuk vinden.
Maar voordat ik tegen Kiki kan zeggen dat papa graag nog een keer naar de show wil kijken, zit ik er al tot aan mijn nek in.

Kiki heeft de presentator tijdens het naar binnen lopen al een dikke, vette high five gegeven. Wat ik heel uitzonderlijk vind, Kiki kan extreem verlegen zijn en gaat op slot zodra ze alleen al denkt dat iemand haar benaderd.
Alle lof voor deze presentator! Hij heeft met 1 oprechte blik (Ik zag het ook) haar hart gestolen. En geloof mij maar, daar zit hij nu voor altijd. Hier gaat mijn meisje nog lang over praten!
Ik blijf van de ene verbazing in de andere vallen, ze wil vooraan zitten. Er klinkt harde, spannende, dreigende en opzwepende muziek. Het decor is niet extreem spectaculair maar het ziet er leuk uit. Ik zie een kasteel, wat een drakennest moet voorstellen. In iets wat het venster van een torenkamer moet voorstellen ligt een kroon.

De presentator stelt zichtzelf voor als Teun en begint een spannend verhaal te vertellen. Hij gaat op avontuur en wil de kroon te pakken zien te krijgen voordat de draak terug komt. Hij vraagt iedereen om te bukken en zich zo klein mogelijk te maken, voor het geval de draak aan komt vliegen.
Ik ben meteen alert, al mijn zintuigen staan op scherp. Mijn hartslag gaat onprettig omhoog en ik denk er serieus over na om te vertrekken, nu het nog kan.
Als ik opzij kijk zie ik Kiki stralend van opwinding bukken en verwachtingsvol rond kijken. Ik geniet hier een stuk minder van en hoop maar dat ik straks mijn tranen bedwingen kan. De schrik slaat mij (alsof het niet al erg genoeg is) om het hart, overal komen ridders vandaan. Verklede mensen!

Ik heb in mijn leven maar 1 echte grote angst: VERKLEDE MENSEN.

Dan bedoel ik niet die lollige Brabanders met een jolig pruikje op tijdens het carnaval. Nee ik bedoel het echte werk! Levende standbeelden, straatartiesten, sinterklaas en zwarte piet, levende mascottes, acteurs in cursussen van mijn werk.
Deze mensen zijn kunstenaars in het aannemen van een andere persoonlijkheid, deze mensen kan ik niet peilen, ze zijn onvoorspelbaar en vaak zo goed geschminkt dat je de echte mens erachter abrupt vergeet.
Echt ik sta doodsangsten uit, ik ren weg, verstop me, vermijd ze. Echt ik doe alles om niet met ze geconfronteerd te worden.

Nu ik geen kind meer ben kan ik het nuanceren en nonchalant weg lachen, ik verbloem de angst gewoon iets beter dan vroeger. Maar het kind in mij huilt!
Ik focus mij op het stralende gezicht van mijn dochter en dwing mezelf deze show uit te zitten, allemaal voor haar! De show blijkt een adembenemend spektakel vol met acrobatische trucs, stunts en entertainment. Ik betrap mezelf erop dat ik lach en ik begin zowaar mee te klappen.

ECHT. IK GENIET!

1x nog slaat de schrik eventjes toe als er een acteur op komt die van top tot teen gekleed is in zwart. Hij heeft iets weg van de beul.
Alsof Teun mijn gedachten kan lezen, begint hij te vertellen dat deze man zichzelf in brand gaat steken om vervolgens in het water te duiken (de kroon is hier vermoedelijk in gevallen en de ridder gaat het water verlichten, zodat ze kunnen zien of de kroon inderdaad in het water ligt).
Buiten zinnen ben ik. Dit is hoe ik het graag zie, niet alleen voor mezelf maar voor alle mensen die aanwezig zijn.
Een zeer indrukwekkende show, met wat gezonde spanning zonder kinderen (of moeders) de stuipen op het lijf te jagen. Tussen het publiek is er niet 1 kind gaan huilen of is zich wezenloos geschrokken. Een show zonder nachtmerrie cadeau achteraf.

Dit is wat mij betreft pure wereld klasse!

Avonturenpark Hellendoorn. Je moet er zijn geweest!

-xxx- Carolien

carolienEven voorstellen: Ik ben Carolien, 31jaar,
mama van Kiki (6), Luuk & Ties (1,5), stiefmoeder van Nienke (17)
en Jeroen (18). Sinds 2011 getrouwd met Jeffrey (leeftijd onbekend).
Daarnaast ben ik 32uur per week werkzaam als begeleider C, op een arbeidscentrum voor verstandelijk gehandicapten.
In mijn blogs neem ik je mee op reis door mijn leven, mijn gezin.
Vertel ik je over mijn mood swings, kippendrift, dagelijkse struggels. Over het eenling, en tweeling moederschap, en tot slot over de onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen en stiefkinderen.
Veel lees plezier

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";