Een bekende Alphenaar. Voelt best bijzonder.

Lieve prachtige mama’s (en papa’s en soms ook oma’s),Soms voel ik mij een soort BA’er, een Bekende Alphenaar.Van juli 2000 t/m december 2013 heb ik zóveel mensen gezien voor echo’s, zwangerschapscontroles, bevallingen en kraambedcontroles en heel veel van die mensen kennen mij daar nog van. Mijn kinderen worden er soms gek van. Zoonlief telt op zaterdag “op dorp” hoeveel keer ik “hoi” gezegd heb en hoeveel keer ik gekletst heb, hahaha.Vandaag stond ik bij de kassa van de Hoogvliet. Net uit bed gerold want ik zit middenin de nachtdienst in het ziekenhuis waar ik nu alweer 5 jaar werk. Ik sta daar, nauwelijks opgemaakt mijn pizza’s op de lopende band te laden… “Hé, nou zie ik het pas” zegt de cassière, “ van de kraam-dinges toch?” Bij mij gaan meteen alle radertjes aan het werk: wie is dit? Ze noemt een naam van haar tweede kind, in 2002 geboren. “Poeh, ja… ik weet het niet meer precies hoor..” stamel ik.“Ja, ik dacht óók al, ik ken haar” zegt de mevrouw die voor mij bij de kassa was en nu haar boodschappen inpakt. Haar ken ik nog wel van gezicht en de naam Brenda komt bovendrijven. 16 en 14 zei ze geloof ik, zijn haar kinderen nu. Eigenlijk ook bizar dat ik dan nog weet hoe zij van haar voornaam heet. Ik denk trouwens dat ik ook nog weet waar zij in die tijd woonde.In de winkel had ik ook al de moeder van Boaz zien lopen, die ken ik ook nog van naam, weet haar adres van toen en weet nog dat Boaz de vierde was in dat gezin. Heb nog een mooie foto van mij met een net geboren Boaz.Terwijl ik de winkel uitloop zie ik nog een oude bekende. Meisje ernaast waarvan ik de moeder nog net hoor zeggen tegen de mensen met wie ze staat te praten “Ja, 16 alweer hè, ja, ze loopt nu stage”. Ook van deze mevrouw ken ik toenmalig adres, weet ik hoe dit 16-jarige meisje heet en ik bedenk me dat dit een dame was die bij haar thuisbevalling zó snel zóveel bloedverlies had dat ik echt snel moest handelen: ambulance bellen, infuus erin… echt één van de weinige keren dat ik wenste dat ik in het ziekenhuis was in plaats van thuis.Jeetje, wat zit mijn hoofd eigenlijk vol met zulke verhalen en herinneringen. Het leukste is als ik met iemand aan de praat raak en dan even laat blijken dat ik écht nog weet hoe het was, hoe het ging of hoe haar kind heet. Echt een soort sport vind ik dat. De verbaasde blik bij de zin “Dat je dat nog wéét!”. Geweldig.Ik heb een goed geheugen en vaak weet ik nog wel wat details van vooral de honderden thuisbevallingen die ik begeleid heb. Bijna fotografisch.Ik denk dat dat komt doordat er een adres, een huis, een sfeer etc aan vast zit en dat onthoud ik gewoon beter dan nu in het ziekenhuis.Het kwam in de praktijk wel eens voor dat ik bij een tweede kind al bijna doorstierde naar zolder en dan kreeg ik te horen “nee… we zijn verhuisd van kamer” of ik kwam ergens en dan zei ik “Hé, de vorige keer stond je bed toch tegen de andere muur?”Ik herinner mij zwart/wit geblokte keukenvloeren, een prachtig bad op een zolderkamer, een woonwagen op het kamp, een baarkrukbevalling in een badkamer, een plotseling onder de douche bevallende mevrouw een bevalling op het onderste bed van een stapelbed op een kinderkamer -met grijs gewassen hydrofiel luiers omdat het al het zevende kindje was-……en heeeel veel van die mensen kennen mij dus ook nog. Een bekende Alphenaar. Voelt best bijzonder. Liefs,Sabine 

Sabine

Hoi! Ik ben Sabine (41), ‘prachtige’ mama van een dochter van 12 en zoon van 9. Dit jaar 11 jaar getrouwd en al ruim 17 jaar werkzaam als verloskundige. Ik wil jullie meenemen in allerlei grappige situaties, bijzondere verhalen en soms moeilijke dingen om over na te denken!

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";