Buitenspelen, yes en spannend!

Er komt een moment dat je kind buiten gaat spelen. Alleen. Zonder jouw toezicht.

Ik weet niet of ik hier de enige in ben, maar ik vond en vind het nogal een dingetje. Bij de eerste valt het nog best mee, in de tuin spelen of in de speeltuin mét mama of papa erbij. Pas toen hij al lang en breed op school zat kwam opeens naar voren, dat je ook alleen kunt spelen. Slik, maar daar ging hij. Op 1 enkele keer na gaat dit super goed. Komt netjes zeggen waar hij is of vragen of hij ergens anders heen mag. Geeft vertrouwen en een fijne samenwerking met kind.

Maar dan hebben we nummer 2, die ziet haar grote broer naar buiten vertrekken, tuin uit, doei en weg is hij. Sta je als 3 jarige beteuterd in de tuin. Als dan ook nog de buurkinderen langs de poort sjeezen, je meevragen naar de speeltuin wordt het lastig voor het kind en voor mama.

Want op de een of andere manier roept dit van alles bij me op. Wanneer is het moment dat ze het kan? Of dat ik het durf? Een buurkind die een jaar jonger is speelt wel mijn zijn zus buiten. Alleen…. Ben ik nu opeens een tutmoeder die haar kind angstvallig in de tuin houdt?

Tot zover, herkenbaar voor iemand? Of ben ik de enige tuttebel hierin?

Nadat ik de twijfel en vragen bij mezelf ontdekte, maar eens even gaan onderzoeken en met mijn man bespreken wat we doen.

Hier een top 10 aan tips die ik voor mezelf heb toegepast, wie weet heb je er wat aan.

1. Jij bepaalt de grenzen, niet de buren!

2. Weet wat je grenzen zijn, tot waar, wanneer, met wie etc. Denk hierover na, dan heb je een antwoord voor je kind en de buurkinderen op het moment dat de vraag komt. Weet je het antwoord niet, zeg dan dat het nu niet mag, maar dat je er over na gaat denken.

3. Kijk naar je kind, jij kent je kind het beste en jij weet en voelt heel goed aan of je kind toe is aan iets meer vrijheid.

4. Ga oefenen met de buurt verkennen. Neem de logische poorten achterom, de meest veilige route uit de speeltuin, leer ze links, recht, links kijken met oversteken. Dit kan al vanaf dat ze zelf kunnen lopen, het kan er maar in zitten. Zo leren ze simpelweg de weg terug naar huis en de verkeersregels.

5. Ga oefenen met loslaten. Voor je kind en jezelf. Spreek de eerste keer niet gelijk af dat de speeltuin wel kan, maar bijv wel alleen buiten voor, terwijl jij uit het raam kijkt. Bouw dit uit met steeds een stukje verder. Hierdoor krijgt je kind vertrouwen in zichzelf en ‘yes, ik ben groot’, en jij krijgt als ouder de ruimte om los te laten en er ook op te vertrouwen dat je kind luistert en ’s avonds weer veilig in zijn bedje ligt.

6. Ja het is spannend dat loslaten, dat hoeft niet weg, is niet erg. Het is er gewoon en het komt goed, het wordt minder spannend, voor even, tot de pubertijd zeg maar…. 😉

7. Persoonlijk vind ik het niet oke als ik mijn oudste de verantwoordelijkheid geef over zijn zusje. Hij is kind en hoeft niet op te passen, dat is mijn taak als ouder. Ik vergeef het mezelf nooit als er iets gebeurd en ik hem daarvoor verantwoordelijk maak. En ja ze mogen leren samen op te gaan, maar dan als de leeftijd van beiden daar aan toe is.

8. Weet waar je kind is. Dit is nu fijn en handig als je wilt gaan eten bijv, maar straks in de pubertijd wil je ook wel weten waar hij uithangt. Hij kan er maar aan gewend zijn… En als je hier relaxed mee omgaat is het vrij normaal dat jij als ouder weet waar je kind is.

9. Negeer de mening en blikken van de buren, denk aan regel 1.

10. Ga gewoon ook nog eens gezellig mee. Bak thee mee of meedoen met ‘iemand is hem niemand is hem’. Blijf je lekker jong van!

Hoe hebben jullie dit aangepakt? Vul gerust aan met jouw tip!

Liefs,
Petra 

Hoi, ik ben Petra Veldhuis, 33 jaar, gelukkig getrouwd en mama van 2 kids. Ik bekijk het leven graag vanaf de zonnige kant, lachen is dan ook mijn 2e taal. Ik hou van mensen, hun verhalen en liefde maken mij nieuwsgierig. En die nieuwsgierigheid kan ik kwijt als jeugdzorgwerker en relatie & gezinscoach. Ik zoek graag naar mogelijkheden waar moeilijkheden zijn. Het leven is een interessante reis, enjoy the ride!

Link naar mijn site www.petraveldhuis.nl

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";