De eerste 16 weken

Lang hebben we beide gedacht dat ons gezin compleet was. Een jongen en een meisje. Een team van vier, gezellig en ook een praktisch aantal. We passen in dit huis, in onze auto, helemaal prima zo. 
Ondanks dat ik mij dankbaar en gelukkig voel met ons gezin, blijft er bij mij een stemmetje en een gevoel terug komen. Er wacht nog iets/ iemand op ons, dat ons leven nog completer zou maken. 

Mijn man krijg ik lange tijd niet in die gedachte mee, maar blijkbaar is hij ook nog niet compleet overtuigd van dat we het hierbij zouden laten. 
Na lang wikken en wegen, puur op gevoel en uiteraard wat praktische zaken in acht genomen, besluiten we eind 2018 toch nog een poging te wagen voor een derde kindje. 
Ondanks de wetenschap dat ik bij Noi en Lev heel snel zwanger was, hadden we daar nu gek genoeg niet helemaal op gerekend. En niets was minder waar. We waren direct zwanger. 

“Dit willen we toch?” “Weet ik het wel zeker?” Vragen die in ene toch door mijn hoofd schoten. “Ja, dit willen we, hier zijn we bewust voor gegaan”. 
Het weekend voor kerst word ik overvallen door intense vermoeidheid, misselijkheid en algehele malaise. Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Dit herken ik niet van mijn vorige zwangerschappen. Ondanks dat het spugen mij bespaard blijft, heb ik mij nog nooit van mijn leven zo misselijk gevoeld. De hoop dat dit snel genoeg weer weg zal trekken, word mij week na week ontnomen. Mijn handen en voeten slaan wit uit, het bloed lijkt allemaal richting mijn buik te gaan. Als een hoopje mens breng ik week 6 t/m week 16 door in mijn bed of op de bank. 

Radeloos vraag ik mijzelf af waarom ik mij toch zo enorm beroerd voel. Heeft dat dan te maken met het feit dat ik toch alweer bijna 6 jaar ouder ben sinds de zwangerschap van Lev of het feit dat ik tegen de 40 loop? Of is mijn conditie zoveel slechter dan toentertijd? Ik weet het echt niet. 

Maandag 14 januari staat de echo afspraak bij de verloskundige gepland. “Nou kom maar op” dacht ik. Misschien zit het niet goed. Misschien is het loos alarm uiteindelijk. Dan is het ook prima zo. Klinkt negatief, maar ik weet op dat moment echt niet hoe ik mij moest voelen. Het kost mij zoveel energie. Natuurlijk weet mijn verstand wel beter, maar mijn gevoel weet zich even geen raad met mijn huidige staat van zijn. 

Het eerste beeld verschijnt op het scherm. Ja echt hoor, er zit daar een mensje in mijn buik en het ziet er goed uit. Ik voel toch een gevoel van opluchting en dat doet mij goed. Met een serieuze blik kijkt de verloskundige verder in mijn baarmoeder. “Ik zie nog iets” zegt zij. Ik schrik. Zal er iets niet goed zijn in mijn baarmoeder? Voel ik mij daarom zo beroerd? 

Ik zie nog een kindje”……
Wat??? Nog een kindje?? Dat kan niet. Een tweeling? Dat is echt nog nooit in mij opgekomen. Ik heb geen idee wat ik voel. Het vliegt werkelijk alle kanten op. 
Opnieuw een serieuze en kritische blik op het scherm. Het lijkt te gaan om een eeneiige tweeling, die samen een vruchtzak lijken te delen. Echter blijkt het vinden van het zo belangrijke tussenschot lastig te zijn. Het lijkt in beeld te komen, maar het is nog niet met zekerheid vast te stellen. 

Als leken op het gebied van tweelingen horen wij dit aan. Zien wij aan de verloskundige dat dit blijkbaar een serieuze zaak is. Een dergelijke zwangerschap zonder tussenschot is namelijk bijzonder gecompliceerd. 
Ok, dat klinkt heel spannend allemaal. De volgende afspraak wordt opnieuw ernstig gezocht naar het tussenschot.Wederom wordt, weliswaar met enige twijfel, geconstateerd dat het tussenschot zichtbaar is. Dus dat aanschouwen wij als goed nieuws. 

We worden doorverwezen naar het ziekenhuis. Wij kiezen in dit geval voor het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda. Hier zullen we vanaf nu elke 2 weken een groei-echo gaan krijgen. De meisjes worden goed in de gaten gehouden. 
De weken die volgen voelen, voor ons als tweeling-leken onwerkelijk. Het besef van een tweeling wil moeizaam landen. Mensen om ons heen zijn euforisch en blij. Fijn, dat waardeer ik absoluut. Maar ik voel het niet. Ik weet echt niet wat ik moet voelen. Een ding weet ik zeker, ik heb mij fysiek nog nooit zo beroerd gevoeld. Ik laat mijn gevoel even voor wat het is en vertrouw erop dat dit zijn weg zal vinden. 

Gedurende 6 weken ben ik niet in staat om in mijn eentje een activiteit buiten de deur te ondernemen. Ik ben constant duizelig en durf de auto niet meer in te stappen. De kinderen uit school halen of überhaupt iets met hen ondernemen, is echt even geen optie. 
Jeetje, wat valt mij dit zwaar! Er zijn momenten dat ik wens dat we hier nooit aan begonnen waren. Die gedachte doet mij verdriet, maar ik kan het niet ontkennen. Ik kan nog niet bij mijn gevoel om blij en dankbaar te zijn voor deze zwangerschap. Ik ben aan het overleven en probeer mijn schuldgevoel voor Noi en Lev te verbergen. 

Onbewust weet ik dat het goed is. We krijgen wat we aankunnen. Dit is ons gegund. Ik gun mijzelf de tijd om in deze zwangerschap te groeien. 
In mijn volgende blog lees je oa over de 20 weken echo en over hoe ik mij langzaam maar zeker beter ga voelen. 

Liefs,
Michelle 

(je kunt mij ook volgen op mijn eigen account. Neem je een kijkje op mijn Facebook? Klik dan hier.

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";