Deze Prachtige Mama is bang…

Ik…nu…

2 maanden geleden
Doordat er op een culinaire markt in China een virus is uitgebroken zijn er heel veel mensen ziek geworden. We lachen erom. We verklaren die Chinesen voor gek. We volgen het nieuws op gepaste afstand en gaan vrolijk door met onze dagelijkse bezigheden. En bestellen voorlopig maar even geen Chinees.

1 maand geleden
Op het nieuws horen we dat dat gekke vleermuizen/schubdier virus toch wel veel slachtoffers aan het maken is. Ook buiten de grenzen van China. De eerste gevallen in Italië worden bekend. Maar we zijn er toch nog niet zo mee bezig. Zolang het niet in ons kikkerlandje aanwezig is gaan we massaal op wintersport naar Italië, Oostenrijk of lekker op vakantie naar een oord waar de zon schijnt. De mensen die thuisblijven vieren carnaval of gaan lekker door met hun dagelijkse bezigheden.

Op dit moment begin ik mij te beseffen dat het misschien toch wel een risico wordt als al die mensen straks terug gaan komen van vakantie. En dan…

3 weken geleden
Mijn vermoeden wordt waarheid. De eerste patiënt in Nederland. Deze volgen elkaar in razend tempo op.
Het wordt steeds meer het gesprek van de dag. Zo ook in de kapsalon. Maar veel maatregelen zijn er nog niet. Heb je klachten blijf liever thuis, maar we zitten er nog niet bovenop. We krijgen het nieuws uit Italië wel binnen, maar het blijft een ver van je bed show en we negeren het allemaal maar een beetje omdat het ons realiseren alleen maar angst op levert. Iets met een struisvogel….

2 weken geleden
We trekken langzaam allemaal onze kop uit het zand. Ook wij zijn niet onschendbaar. We volgen allemaal het nieuws. Maar vooralsnog zijn er weinig maatregelen. Het werk gaat door. Wel met wat angst. Ik merk dat ik aan al mijn klanten met een geintje vraag “niet ziek of aan het hoesten?” Maar ik meen het wel degelijk. Tijdens de behandeling probeer ik ook nog los te peuteren of ze niet in Italië zijn geweest en ben in mijn hoofd al bezig welke boodschappen ik in huis moet halen en of ik mijn kind wel naar school moet laten gaan. Was mijn handen veel vaker dan normaal en zie ineens overal viezigheid wat ik normaal gesproken niet zou zien. Ik merk op mijn werk steeds meer dat de een het serieus neemt en de ander nog steeds laconiek is. Ben ik dan echt zo een Piet paniek?

1 week geleden
Op zondag kijk ik naar de persconferentie. Mijn app staat roodgloeiend en ik probeer me in zo’n kort mogelijke tijd van zoveel mogelijk informatie te voorzien. Scholen dicht, horeca dicht, 1,5 meter afstand is de eis voor iedereen. Maar wat betekent dit voor mij in mijn beroep? Ik kan geen afstand houden. Ik voel spanning, angst, emotie. Thuis heb ik controle over wat ik doe, met wie ik in aanraking kom en waar de mensen in mijn sociale kring zijn geweest. Kan ik op mijn werk mijn klanten wel vertrouwen en zijn mensen eerlijk of willen ze gewoon hun haar gedaan hebben? Maar mijn werk is ook mijn hobby. Ik ga er met plezier naartoe en het maakt me even los van wie ik thuis ben. Ik haal er ook ontspanning uit. Maar kan dat nu nog wel als ik continu op mijn hoeden moet zijn?

6 dagen geleden
Na de toespraak van Rutte die nogmaals benadrukt dat 1,5 meter afstand houden de eis is, weet ik nog niet veel meer. Ik moet keuzes maken. De app groep met mijn collega’s staat wederom roodgloeiend en weer wil ik de vele informatie die ik in korte tijd verzamel delen met mijn collega’s. Over mijn thuissituatie maak ik me geen zorgen. Die heb ik wel onder controle. Maar ik maak me zorgen over mijn naasten, onze ouders die een risico zijn, en mijn klanten en collega’s. Houden die zich wel aan de adviezen en bagatelliseren ze de situatie niet? Na 2 totaal tegenstrijdige adviezen van de ANKO wordt de knoop doorgehakt. We blijven open. Je hoeft niet te komen, het mag wel. Ik voel de angst en het verdriet ook bij mijn oh zo nuchtere werkgever.
Ze wilt ons beschermen zowel onze gezondheid als onze baan. Het is kiezen tussen 2 kwaden.
We moeten er alles aan doen met elkaar dat onze salarissen over 3 maanden ook gewoon nog betaald kunnen worden. Van een kale kip kan je niet plukken. Dat realiseer ik me maar al te goed. Maar het voelt dubbel.

5 dagen geleden
Vanavond hebben wij een spoedoverleg gepland. Vandaag verzamel ik weer zoveel mogelijk informatie om goeie maatregelen te treffen wat betreft mijn werk. Ik als controle freak heb hierdoor het idee dat ik nog enigszins controle heb over de situatie als mijn collega’s instemmen met mijn ideeën. Ik bel met vriendinnen uit het vak, zoek op social media naar maatregelen uit andere kapsalons en lees 20x de maatregelen vanuit het RIVM. Thuis heb ik alles onder controle. We nemen vitamines, boodschappen zijn in huis, kind is thuis en opvang regelen we samen. Bel mijn moeder 3x per dag met de vraag of ze alsjeblieft voorzichtig doet en biedt aan ook voor haar wel wat te kunnen halen als dat nodig is en meer kan ik niet doen.

‘S avonds tijdens het werkoverleg is gelukkig iedereen het met mij eens. We splitsen het team in 2. We scherpen onze maatregelen aan. We vragen iedereen thuis te blijven als iemand uit het gezin of zijzelf klachten hebben. Iedere klant moet zijn of haar handen wassen, ze moeten alleen komen, als ze in een risico gebied zijn geweest helpen wij ze niet en ook kinderen zijn tijdelijk niet meer welkom in de salon. We poetsen de hele dag door en het voelt oké, maar niet goed. De angst is iets weggenomen. Nog steeds voel ik wel spanning en emotie bij ons team en probeer naast alle maatregelen ook nog wat extra acties op touw te zetten. Zolang ik niet productief kan zijn in de salon kan ik wel met mijn creativiteit thuis aan de slag. Alle beetjes helpen en het helpt ook om mijn gedachten een beetje te verzetten.

3 dagen geleden
Mijn eerste werkdag na alle veranderingen zit erop. Het was een gekke dag. Iedereen stond op scherp. Er werd niet meer gesproken over vakanties of het weer. 1 onderwerp stond centraal Corona. Het voelde fijn even thuis weg te zijn, mijn oh zo leuke vak uit te oefenen en andere mensen om mij heen te hebben. Maar het was ook spannend, merk dat ik onbewust iedereen een soort stiekem kruisverhoor afneem en houdt mijn collega’s ook continu in de gaten. De mensen die ik normaal altijd 100% vertrouw. Het voelt slecht dat ik het doe maar het geeft ook een gevoel van controle. Voldaan en met enigszins een goed gevoel ben ik naar huis gegaan. Zaterdag is er weer een nieuwe dag en vandaag en morgen zit ik lekker veilig op mijn eigen controle post!

Eergisteren
De dag begon goed. Weer lekker met de helft van mijn collega’s aan het werk. Het voelt wel heel gek dat je het andere deel van het team alleen nog over de app spreekt. Maar het is roeien met de riemen die je hebt. Ik merk dat we allemaal wel wat relaxter worden. We elkaar en de klanten weer wat meer gaan vertrouwen en langzaam maar zeker onze draai gaan vinden in deze nieuwe, bijzondere situatie. We maken een grapje en het is fijn. Fijn om even te kunnen werken, fijn om even met elkaar te zijn, fijn om even grapjes te maken en vooral fijn elkaar weer opnieuw te gaan vertrouwen. Ik merk ook dat steeds meer mensen in mijn sociale kringen zich aan de regels houden die voor ons als Nederlanders nu gelden.

Maar dan lees ik tussen mijn klanten door op social media dat duizenden mensen er massaal op uittrekken. Naar het strand, park of het tuincentrum. Belachelijk denk ik nog. Fijn dat ik de mensen in mijn omgeving nog wel kan vertrouwen. We praten erover en het is weer oké. Verder met de orde van de dag. Met gepaste maatregelen.

Ik ben lekker bezig en de volgende klanten komen binnen. Tot mijn verbazing lappen deze dames bij binnenkomst al 2 van onze maatregelen aan hun laars. Het gevoel van angst maar vooral van boosheid overvalt me. Ik wil er wat van zeggen maar realiseer me ook dat ik dit beter aan iemand anders over kan laten omdat ik bang ben uit emotie te reageren en boos word! Mijn collega pakt het op. Vervolgens gaat mijn collega aan de slag en komt erachter dat haar klant in een risico gebied is geweest. Weliswaar niet in Italië maar wel in het buitenland. Ik wordt nog bozer. Boos om het feit dat deze mevrouw de regels aan haar laars lapt, boos om het feit dat ze haar kapsel belangrijker vind dan de gezondheid van haar medemens maar nog bozer om het feit dat het vertrouwen in elkaar wat we net weer een beetje aan het opbouwen zijn in 1 klap weer beschaamd wordt. De angst en wantrouwen groeit weer. Wie kan je nog vertrouwen en wie is er eerlijk? Als team worden we weer met onze neus op de feiten gedrukt en staan een paar minuten letterlijk met onze handen in het haar om vervolgens nog strengere maatregelen in acht te nemen.

We zijn verdrietig dat dit nodig is. Boos dat sommige nog steeds de regels voor lief nemen. Dankbaar dat velen ons begrijpen en steunen en bang voor wat komen gaat. Maar samen staan we sterk!!!
Laten we allemaal ons steentje bijdragen. Ons houden aan de maatregelen zodat we elkaar allemaal weer kunnen gaan vertrouwen. Zodat we weer kunnen gaan uitkijken naar normale dagen, vakanties en gezellige uitjes, in plaats van bang te zijn voor wat er komen gaat als mensen de regels aan hun laars lappen.

KEEP YOUR DISTANCE TO OTHERS & STAY SAFE!!!

Liefs,

Een Prachtige Mama

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";