Dinerdrama´s

Gisteravond was wederom een drama. Het lijkt erop dat, zodra mijn man de straat inrijdt, de meiden een knopje op hun bovenarm indrukken waarna ze veranderen in hysterische pauwen. Het heen en weer gejoel, dat gepaard gaat met tikken (en dan heb ik het niet over de gezellige high fives) zorgen voor een enorme onrust aan tafel. Tel daar de harde stem van mijn oudste dochter bij op en het uitdagende lachje van de jongste, en we hebben explosief vuurwerk tijdens ons diner.

Wanneer het begon weet ik eigenlijk niet eens meer precies. Ik weet wel dat het tegenwoordig iedere avond raak is. Soms vraag ik me weleens af hoe de avondmaaltijd bij anderen thuis verloopt. Bij ons is het namelijk een gekkenhuis. We eten daardoor ook gehaaster dan dat we zouden willen.
Hoe dat komt?
De meiden willen veel vertellen, maar dat willen mijn man en ik ook. Ik zal de situatie eens voor je schetsen: manlief heeft na een harde dag werken ontzettend veel behoefte aan rust. Die wil gewoon zitten, die steak op tafel en vreten. Helemaal nu hij de hele dag sla en groente eet dankzij de Paleo-leefstijl die we vier maanden geleden hebben aangenomen. Hij heeft honger. HEEL VEEL HONGER! Onze dochters zijn gedurende de dag gescheiden. De een op school, de ander nog thuis. Zodra die twee tegenover elkaar zitten blijken ze elkaar niet alleen veel te vertellen te hebben, ze vinden het blijkbaar ook nodig om elkaar te irriteren. Half onder tafel hangend elkaar aankijken, dan weer elkaar juist niet willen aankijken, vooral in de gaten houden of de ander wel dooreet en allebei het hardste willen praten om de ander maar niet te hoeven verstaan. Heerlijk stel. En ik? Ik heb de hele dag met de jongste doorgebracht en snak naar een gesprek met een volwassene. Dus zodra mijn man de straat in rijdt… wip ik al van de ene op de andere voet en gluur vanachter het keukenraam of hij al richting de deur komt lopen. In gedachten al helemaal volgepropt met gespreksonderwerpen zwaai ik met een grote glimlach de deur open.

Ik snap het ook wel. De meiden lijken best veel op mij. Ze houden van praten, wiebelen heen en weer op hun stoel van ongeduld en vinden het meeste eten prut, net als ik dat vroeger vond. Hoe vaak mijn man en ik niet tijdens de maaltijd moeten vragen of het misschien wat rustiger kan? Dat papa en mama even samen willen praten. Omdat iedereen door elkaar heen praat gaan mijn man en ik ook steeds luider praten, raken we allebei steeds geïrriteerder omdat we elkaar gewoonweg niet kunnen verstaan en eindigt ons gesprek meestal in een diepe zucht, gevolgd door de woorden: laat maar schat. We praten straks wel als de kinderen naar bed zijn. Terwijl we dat uitspreken weten we allebei heel goed dat DAT moment misschien wel helemaal niet meer gaat komen vandaag. Iets met extra werk afmaken, yogalesje… tafeltennisclubje…

Natuurlijk zijn er ook avonden dat er rustig gegeten wordt. Als de kinderen uit logeren zijn bijvoorbeeld en we samen zijn, als een van de twee buiten de deur eet bij familie of als ze op bed liggen en we besluiten om wat later te gaan eten. Ik neem het ze ook niet kwalijk. Het is de leeftijd, het is karakter, het is opgroeien en ontwikkelen, het is…irritant. En het komt wel weer goed. Ooit komt er een moment dat we er lachend op terugkijken. Voor nu zetten we onze hoeven in het zand, zuchten we wat dieper en steigeren we af en toe. En als ze het echt te bont maken aan tafel, dan vervang ik, geheel per ongeluk natuurlijk, de tomatensaus voor zijn pittige broer meneer sambal als ik spaghettisaus maak. OEPS! sorry! Tja, het was zo hectisch dat ik niet zo goed kon nadenken tijdens het koken. En ja, jullie hebben gelijk, hij is best pittig geworden. Nee, dat was hij de vorige keer niet. Dat klopt. Maar nu wel. Eet smakelijk!

Liefs,
Marjolein

MarjoleinIk ben Marjolein, 34 jaar en moeder van twee heerlijke meiden. De enthousiaste, vrolijke Elynn van 7 jaar heeft een aanlegstoornis van haar hersenen en is meervoudig beperkt op de wereld gekomen. Mijn andere dametje, Yinnte van 3 jaar, is introvert, zorgzaam en… gezond geboren. Dat blijken 2 werelden apart te zijn! In mijn blogs laat ik je meelezen hoe ik als moeder in het leven sta met de zorg voor mijn dochters en hoe ik de dagelijkse bezigheden en de opvoeding met humor, zelfspot en de nodige tranen beleef.Je kunt mij ook volgen op mijn eigen site of op Instagram
De link naar mijn website: www.meervoudigperfect.nl en instagram:@meervoudigperfect

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";