‘Laat het los… Laat het gaan…’

We zitten er vaak zo bovenop. Doe eens niet, ruim je jas op, zit niet aan je trui te plukken, eet eens netjes, niet je vieze handen aan je broek afvegen, blijf op je billen zitten, schiet eens op, trek je schoenen aan. Vast allemaal goed bedoeld, omdat we onze kinderen graag willen opvoeden tot een volwassene die tenminste een beetje normaal en zelfstandig is, maar het wordt er niet echt gezelliger op. Stel je maar eens even voor dat er iemand is die constant zo tegen jou praat. Hoe zou je dat vinden?

En juist op de dagen dat we er even doorheen zitten, raken die kleine dingetjes je extra. Ben je extra geïrriteerd als de jas van je zoontje alweer op de grond ligt. En je roept alweer naar boven: ‘Joris!! Je jas ligt alweer op de grond! Opruimen, nu!’ Je bent te geïrriteerd om het op een normale manier te vragen. En dus komt Joris, zuchtend en steunend naar beneden en hangt zijn jas op. En jij zegt: ‘Zit niet zo te kreunen, je had het ook gelijk kunnen doen, dan hadden we dit gezeur niet gehad.’ Hè gezellig…

Dus mijn advies is, laat de strijd eens los. Ga niet overal op in, laat het soms ook even gaan. Als je van jezelf weet dat je al onwijs geïrriteerd bent en je het niet op een normale manier gaat vragen, laat het opvoeden dan gewoon even los en doe het even snel zelf. Gaat veel sneller en is op dit moment ook echt even relaxter. Opvoeden is belangrijk, moet je zeker blijven doen, maar ook jij hoeft niet 24/7 aan te staan. Helemaal niet als het om iets relatief onbelangrijks gaat.

Hoe meer je erop zit, hoe meer strijd je gaat krijgen. Als je de dingen af en toe eens loslaat, zal je zien dat je kinderen zelf veel meer kunnen dan je dacht.Vraag jezelf af. Is het de strijd waard? Waarom voer ik deze strijd? Is het omdat het écht een heel belangrijk punt is? Omdat je kind deze les nú moet leren, omdat hij anders gedoemd is om te mislukken? Ja? Dan moet je zeker je punt maken en met je kind bespreken wat jij ervan vindt en waarom.

Of voer je de strijd omdat je… Ja? Waarom eigenlijk? Als we echt even stoppen en nadenken of het werkelijk zo belangrijk is, dan zie je vaak dat we al heel snel reageren op iets wat helemaal niet zo belangrijk is. Of iets wat zich zonder jouw hulp ook wel vanzelf had opgelost. Let maar eens op, als je kinderen ruzie maken met elkaar en je telt even tot 10 (of 20) voor je gaat reageren. Wedden dat in minstens de helft van de gevallen de situatie zich vanzelf wel oplost?

Dus. Voor je iets zegt of iets doet. Stel jezelf de vraag: Is het de strijd waard? Is het werkelijk een probleem?

-X- Annelies Voor meer info kijk op www.wowopvoedcoaching.nl of like mijn facebookpagina www.facebook.com/wowopvoedcoachingOok leuk om te lezen; mijn voorstelblog

Annelies

Mijn naam is Annelies Bobeldijk (30 jaar) en moeder van 3 jongens. Gijs van 6, Siem van 3 en Jip van 1 jaar. Ik heb een opvoedcoachpraktijk, WOW! Opvoedcoaching en daarnaast ben ik kleuterjuf.Voor jullie Prachtige Mama’s ga ik 2x per maand mijn tips met jullie delen via een blog of een video.

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";