Mama is sterk!

Wat is sterk zijn eigenlijk? Wat is de definitie van een sterke mama? Is dat, dat je meestal met een glimlach op je gezicht door de verschillende fases van het leven van je kinderen loopt? Ook als die fases soms ronduit k*t zijn? vermoeiend? vervelend? heftig? verdrietig? emotioneel? … zijn sterke mama’s dan juist die mama’s die vaker hun spierballen tonen tijdens kringgesprekken (lees ruzie’s aan tafel tijdens het avondeten) waar opgetreden moet worden? Blijven deze mama’s met een rechte rug zitten terwijl hun kleine naar ze joelen en schreeuwen? Weet je?
Ik weet het eigenlijk niet precies wat een mama sterk maakt.

Vroeger
Vroeger, als kind, dacht ik altijd: zodra ik mama wordt dan ben ik volwassen! Dan ben ik groot, sterk en voor niks en niemand meer bang. Dan blijf ik altijd overeind staan, is er niemand meer die pest, kan ik de grote mensenwereld aan! En dat alles omdat ik mama ben. Omdat ik verantwoordelijk ben. Volwassen. En nu, op de leeftijd van 34 jaar, weet ik… dat waren mooie gedachten, maar helaas niet allemaal waar. Ik ben volwassen, maar ik kan nog steeds intens verdriet hebben, bang zijn, het gevoel hebben dat ik iets mis, iets niet goed doe. Onzeker zijn. Het sprookje dat ik voor ogen had vroeger blijkt toch een beetje uit zijn verband gerukt.

Verantwoordelijk
Want ik ben nu mama, groot, volwassen, verantwoordelijk… en al meerdere malen in een dalletje gevallen. Wel altijd er weer uit weten te klimmen, maar dat komt door mijn spierballen natuurlijk. Gisteren vonden mijn meisjes het nodig om mij als pispaal te gebruiken voor hun ontwikkelingsdoeleinden. Het gillen, schreeuwen, boe roepen kwam allemaal mijn kant op en ik liet het gebeuren. Als ‘sterke’ mama dacht ik: ze zijn in hun eigen omgeving, dus ze mogen zich op veilig terrein ontwikkelen en daar horen deze buien bij. Ik begrijp ze. Ik snap ze. Maar ik vind het niet leuk. Sterker nog, het deed zeer. Ze zullen wel veel van me houden en het daarom aandurven mij als slachtoffer te pakken, dat hoor en lees je vaak, toch?! Ik voel vertrouwd. Mij kunnen ze aan. En waarschijnlijk denken ze helemaal niet zo ver door in hun kinderbrein tijdens een partijtje ‘wie het beste kan ruziën wint de hoofdprijs’ en spelen hormonen een gemeen spelletje met ze, maar toch… het voelt niet fijn.

Ruzie
Volwassenen die ruzie zoeken vermijd ik meestal. Ik word er verdrietig van en ruzie raakt me tot diep in mijn ziel. Altijd al gehad. Ik voel me dan ook meestal oprecht ongelukkig als mijn dochters op oorlogspad zijn. Ik zie ze kijken, zoeken… overleggen… Ondanks dat het geven van standjes me goed af gaat, de strafplek een herkenbare, makkelijke looproute voor me is en ze naar hun slaapkamers begeleiden om af te koelen ook een eitje is… zijn er die woorden…die uitingen van woede en frustratie die in de kamer blijven hangen, die in mijn hart blijven steken.

Meehuilen
Maar weet je wat? Ik ben een sterkte mama! En dan bedoel ik er eentje die haar spierballen gebruikt om ze tijdens een spelletje lachend omhoog te slingeren, die altijd met een glimlach haar kinderen begroet als ze uit school komen, die meehuilt bij het einde van Frozen, die niet altijd met rechte rug ruzies oplost maar er vol gillend induikt, die tranen laat meevloeien als de kinderen huilen terwijl dat soms echt niet helpt. Maar die het belangrijk vind dat ze zien dat mama emoties heeft en deze zeker mag tonen zodat ik ze leer dat dat oké is, dat er tijdens een ruzie gehuild maar ook weer gelachen mag worden, dat sorry zeggen zo belangrijk is en dat mama… nou ja, ook maar gewoon een mens is.
Maar wel een hele sterke!

Liefs,
Marjolein

 

 

Ik ben Marjolein, 34 jaar en moeder van twee heerlijke meiden. De enthousiaste, vrolijke Elynn van 7 jaar heeft een aanlegstoornis van haar hersenen en is meervoudig beperkt op de wereld gekomen. Mijn andere dametje, Yinnte van 3 jaar, is introvert, zorgzaam en… gezond geboren. Dat blijken 2 werelden apart te zijn! In mijn blogs laat ik je meelezen hoe ik als moeder in het leven sta met de zorg voor mijn dochters en hoe ik de dagelijkse bezigheden en de opvoeding met humor, zelfspot en de nodige tranen beleef.Je kunt mij ook volgen op mijn eigen site of op Instagram
De link naar mijn website: www.meervoudigperfect.nl en instagram:@meervoudigperfect

Marjolein

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";