Op naar de 30 weken en daar voorbij

Ik geniet van mijn zwangerschap, de meisjes groeien goed en ik voel mij fit. Inmiddels zitten we op 27 weken en tellen we echt af richting de 30 weken.

Gezien het feit ik zelfstandig ondernemer ben, heb ik een uitkering moeten aanvragen bij het UWV. Ik heb, in verband met een tweelingzwangerschap, recht op 20 weken ZEZ-uitkering. Dat betekent 10 weken voor de uitgerekende datum en 10 weken na de uitgerekende datum.

Vrijdag 7 juni ben ik dan officieel 30 weken zwanger, we hebben deze mijlpaal bereikt. Daar waar 30 weken bij de meeste eenling zwangerschappen niet veel speciaals met zich meebrengt, is de 30 weken bij deze zwangerschap echt een heel fijn punt.

De grootste gevarenzone zijn we uit. Mochten de meisjes zich nu gaan aandienen, is de overlevingskans groot. Uiteraard is dit nog steeds geen wenselijke termijn voor geboorte, maar de middelen om de meisjes te ondersteunen buiten de baarmoeder zijn volledig aanwezig in het ziekenhuis.

Met 30 weken in de pocket, leven we van week tot week verder, van echo naar echo. Iedere week is in deze fase een mijlpaal en iedere goede echo een bevestiging. Het gaat allemaal voorspoedig en dat draagt uiteraard enorm bij aan hoe ik mij voel.

Fysiek merk ik met de weken dat het zwaarder wordt. Ik moet mijzelf wat fysieke belasting betreft steeds meer in acht gaan nemen. Het schijnt zo te zijn dat het bij een tweelingzwangerschap in de periode vanaf 30 weken voelt als een voldragen zwangerschap. Ik kan mij dat zo langzamerhand goed voorstellen.

Toch mag en wil ik nog steeds echt niet klagen. Mijn buik is groot, maar in mijn beleving niet veel groter dan de laatste fase van mijn vorige zwangerschappen. Het is dus nog goed te doen.

Wel maak ik bepaalde keuzes uit voorzorg. Zo besluit ik vanaf week 33 geen auto meer te rijden, aangezien de voetjes in mijn ribbenkast mijn houding in de auto niet echt positief beïnvloeden.

Ook gun ik mijzelf nu toch echt wel de middagdutjes. Mijn rust in de nachten neemt steeds meer af (lees 10 plassen en spierkrampen). Ook dragen de eindeloos rusteloze benen niet bij aan mijn kans tot slapen. Rusteloze benen voelt als honderden mieren die door je benen heen razen, zoooo irritant. Ik smeer mij een ongeluk met magnesiumolie, maar dat mag in deze fase niet meer baten.

Zo sta ik meerdere keren per nacht met de koude douche op mijn benen om die ergste onrust te doen afnemen.

Week 34 bereiken we en zo ook het moment om de datum voor inleiding te gaan vaststellen.

Bij een zwangerschap als deze, is de maximale termijn gesteld op 36-37 weken.

Aangezien het onderste meisje al een aantal weken netjes met het hoofd naar beneden ligt, wordt ingezet op een natuurlijke bevalling. Het schijnt in deze niet heel veel uit te maken hoe het bovenste meisje ligt. Mocht zij in stuit liggen, dan is de poort al vrij gemaakt en heeft zij genoeg ruimte om in stuit te worden geboren. Mocht zij onverhoopt in een onmogelijke positie keren nadat haar zusje is geboren, is een spoedkeizersnede de volgende stap.

Er wordt positief uitgegaan van een natuurlijke bevalling voor beide meisjes. Dus daar vertrouwen we op. Uiteraard vind ik het scenario voor een spoedkeizersnede spannend, maar direct heb ik daar geen invloed op. Dus ik probeer het zoveel mogelijk los te laten en te laten gebeuren.

De inleiding staat gepland op dinsdag 23 juli, dan zijn we 36,4 weken zwanger. De avond daarvoor zal ik worden opgenomen voor het plaatsen van een zogeheten ballonnetje. Dit om de ontsluiting op gang te laten komen, zodat de inleiding daarop kan worden voortgezet.

Ook de inleiding vind ik een spannend idee. Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar een natuurlijke bevalling die op eigen kracht op gang komt. Echter lijkt die kans niet heel reëel te zijn. Dus ook daar probeer ik mij aan over te geven. Wel blijf ik visualiseren dat ondanks dat de kans klein is, het nog steeds wel mogelijk is. Ik maak verbinding met de meisjes in mijn buik en probeer op die manier samen met hen naar de bevalling toe te leven.

Ja, ik vind het zeker spannend en zo nu en dan vliegt het mij naar de keel. Echter heb ik bovenal vertrouwen. Vertrouwen in mijzelf, in mijn lichaam en in de meisjes. We zijn al zover gekomen, dus ook de bevalling gaat helemaal goed komen! Wij kunnen dit!

In mijn volgende blog neem ik jullie mee in de voorbereidingen op de bevalling en deel ik mijn bevallingsverhaal met jullie.

Liefs Michelle

( Je kunt mij ook volgen op mijn eigen account. Neem je een kijkje op mijn Facebook? Klik dan hier.

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";