Ik was bang. Bang om weer een gehandicapt kindje te krijgen…

Toen Elynn 4 jaar oud was en de ergste zorgen om haar gezondheid wat waren afgenomen dachten Jeffrey en ik aan een tweede kindje. Omdat de zwangerschap en de geboorte van Elynn, als ook de jaren daarna, heel veel pijn hadden gedaan en de zorgen om haar me onzeker hadden gemaakt, was ik bang. Gewoon bang. Bang om nog een kindje met een handicap te krijgen, bang om ook voor een tweede kindje te moeten vechten. Aan de andere kant hadden we zoveel liefde te geven dat we het toch wilden proberen. Volgens de geneticus, die Elynn haar genen en chromosomen binnenstebuiten had gekeerd, was Elynn haar handicap een ‘foutje van de natuur’ geweest. Moeder natuur had eventjes niet opgelet, die zat vast met een wijntje onderuitgezakt voor Netflix. Anyway, ik heb het haar vergeven en we gingen vanaf die dag voor een tweede kindje.

Ik bleek een groot aantal antigroei-eitjes te hebben

Maar man, wat was dat eng! Omdat Elynn haar ‘ontstaan’ ook niet helemaal volgens het handboek der natuur ging en ik een pilletje of 20 achterover had geslagen met hormonen, bleek ik ook bij Yinnte een grote hoeveelheid antigroei-eitjes te hebben. Ik had een heleboel eitjes zelfs, maar ze weigerden allemaal te groeien en te knappen. Die trutten bleven gewoon lekker dik zijn in dat holletje maar klapten van ellende niet uit elkaar. Dus nog een aantal pillen ertegenaan en toen bleek ik, nog vrij snel ook, zwanger te zijn. Maar toen begon de onzekerheid. Want klopte het wel wat de specialisten in het ziekenhuis hadden gezegd? Was het wel een ‘foutje’ geweest of was er toch iets over het hoofd gezien en bleek het erfelijk te zijn?

Zou ik dit meisje, dit gezonde meisje, gaan voortrekken?

Ik kreeg extra echo’s en ondanks dat ik het heerlijk vond om ons meisje zo vaak te zien, vond ik het ook keer op keer weer heel erg spannend. We kregen er nog een meisje bij. Ik kreeg een warm gevoel, Elynn kreeg een zusje! Tegelijkertijd was ik bang dat ik dit meisje, dit gezonde meisje, misschien wel voor zou trekken? Een ander soort liefde zou schenken, onbewust? Ik probeerde heel hard dit gevoel opzij te schuiven en te genieten van mijn zwangerschap, die dit keer vanaf de 20 weken echo wel goed bleef gaan. Mijn hart maakte een sprongetje en voor het eerst ervaarde ik, hoe andere moeders zich moesten voelen, wanneer zij echo na echo prachtig nieuws kregen van hun goed groeiende spruit. De zwangerschap ging voor mijn gevoel ook sneller en makkelijker. De bevalling, welke dit keer geen stuitbevalling was maar een doodgewone ‘kom maar met een noodgang met je hoofd eerst uit mijn pruim, ik ruim de schade wel op achter je’ bevalling. Die toch wel tig keer zo pijnlijk was als de stuitbevalling van Elynn.

Dit meisje leerde met een zucht en een scheet lopen

Ze was er. Elynn was vanaf dag 1 al een echte, zorgzame, grote zus voor haar. Met haar 4 jaar, gecorrigeerde leeftijd misschien 1,5 jaar, gaf ze knuffels aan, hielp ze me mee met het geven van een flesje en aaide ze door haar zachte, blonde haartjes. Het heeft even geduurd voordat ik aan het idee kon wennen dat dit meisje met een zucht en een scheet leerde lopen, zelf eten en op een dag opeens begon te praten. Hoe dan? Wanneer was dat gebeurd? Waar ik bij Elynn jarenlang, intensief, op haar lip had gezeten om woorden uit haar mond te persen, deed deze dame, zonder afkijken of aandachtig te luisteren, gewoon in het wilde weg woordjes dumpen. Gewoon, omdat ze het kon en niet zo lang nodig had met afkijken. Normaal gesproken zegt men dat de jongsten wel leren van de oudsten. Ja, leuk. Hoe dan? Mijn oudste kon nog niet zo goed praten, lopen of poepen. Dat mijn jongste haar met alles zou gaan inhalen, dat deed mijn hart wel bloeden op sommige momenten. Nu nog af en toe. Maar ik lijk eraan gewend te raken. Hoe Yinnte naar de wc loopt, tegen me roept: ‘mama, ik ga plassen, ben zo terug’ en hoe Elynn zegt: ‘mama, ik moet plassen, ga je mee?’. Nu Yinnte groter wordt merk ik wel dat ze zich steeds vaker afvraagt wat Elynn heeft en waarom haar iets niet lukt. Vanaf het begin af aan is Yinnte al betrokken geweest bij Elynn haar handicap en hebben we altijd, zo goed als dat kon, uitgelegd wat Elynn heeft en waarom ze de dingen op haar eigen manier doet. Yinnte is een zorgzaam typje en ik merk dat ze Elynn, hoe jong ze ook is, probeert te helpen waar nodig. Dat geeft me zo’n fijn gevoel, dat ik twee meisjes aan het opvoeden ben die zo’n groot hart hebben, vooral ook voor elkaar en niet bang zijn om elkaar liefde te tonen en een helpende hand aan te reiken.

Ben ik niet te vaak met Elynn in de weer?

Natuurlijk is Yinnte nu op een leeftijd dat ze me aan het uitproberen is. Laatst zei ze tegen me:’ mama, je moet me tillen. mijn voeten zijn krom en doen het niet goed. Ik kan er niet goed op lopen, net als Elynn, dus moet je mij ook tillen’. Tja, wat moet je daarmee? Ze ziet heel veel en natuurlijk ziet ze mij ook Elynn met regelmaat tillen. Soms bekruipt me dan zo’n gevoel: ben ik niet te vaak met Elynn in de weer? Geef ik haar wel genoeg aandacht? De aandacht die ze verdient, omdat ze het al zwaar genoeg heeft dat ze het zusje is van… Want dat de broertjes of zusjes in gezinnen die naast een zorgintensief kind opgroeien vaker minder aandacht krijgen van hun ouders, onbewust, dat is gebleken. Dat wil ik voorkomen. Want ook dit meisje mag er zijn en heeft recht op aandacht voor haar eigen persoontje, hoe hard de oudste ook mag gillen. En dan zie ik haar weer zitten in een klein hoekje, zelfstandig aan het spelen, Elynn in de gaten houdend. Of ze wacht op haar beurt met praten omdat Elynn het hoogste woord heeft. Die momenten. Daar wil ik haar sterker in laten worden en Elynn op haar beurt leren wachten.

Maar de meiden hebben het leuk met elkaar. Het was een juiste beslissing geweest om voor een tweede kindje te gaan, helemaal als ik zie dat ze zo leuk met elkaar kunnen spelen en lachen. Elynn is nog meer opgebloeid door de komst van haar zusje en haar ontwikkeling gaat als een malle vooruit en Yinnte groeit op in de wetenschap dat het niet uitmaakt hoe je eruit ziet of wat je hebt en dat het fijn is om een grote zus te hebben die zoveel om je geeft, ook al kan ze je niet alles leren en zul je zelf, als jongste, op ontdekkingstocht moeten gaan, om het vervolgens aan je grote zus te leren.Liefs,Marjolein

Marjolein

Ik ben Marjolein, 34 jaar en moeder van twee heerlijke meiden. De enthousiaste, vrolijke Elynn van 7 jaar heeft een aanlegstoornis van haar hersenen en is meervoudig beperkt op de wereld gekomen. Mijn andere dametje, Yinnte van 3 jaar, is introvert, zorgzaam en… gezond geboren. Dat blijken 2 werelden apart te zijn! In mijn blogs laat ik je meelezen hoe ik als moeder in het leven sta met de zorg voor mijn dochters en hoe ik de dagelijkse bezigheden en de opvoeding met humor, zelfspot en de nodige tranen beleef.Je kunt mij ook volgen op mijn eigen site of op Instagram De link naar mijn website: www.meervoudigperfect.nl en instagram:@meervoudigperfect

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";