Weekdier MET struisvogel syndroom

Als kind had ik meer weg van een jongetje dan van een meisje. Geen boom was mij te hoog, geen slootje te vies, geen composthoop te groot, geen Bond of Rambo film te spannend, geen achtbaan te extreem & geen stoeipartij te wild. Ik haalde voortdurend kattenkwaad uit met mijn beste vriendje van om de hoek zoals: Belletje lellen, poep aan brievenbussen smeren en elkaar rode besjes uit het park voeren.

Ik liep als klein kind altijd rond met blauwe plekken all over en zwarte (Rambo) vegen in mijn gezicht. Na het buiten spelen mocht ik pas mee naar binnen als ik mezelf voor de deur tot op mijn onderbroek had uitgekleed en mijn moeder mij in de voortuin had schoongespoeld met de tuinslang.

Mijn dromen waren ruig en stoer!
Ik wilde niets liever dan formule 1 race, Dakar-rally rijden, smolt weg bij het zien van monster trucks, ik was niet blijer te maken dan wanneer ik mee mocht naar een voetbal wedstrijd met mijn vader en mijn broer (met hoop op de sensatie van een flinke rel partij), op een vrachtwagen en motor leren rijden leek mij machtig, ook wilde ik dolgraag het leger in. Niet om hoger op te komen! Nee, ik wilde door de modder banjeren , mensen redden en vrede stichten, kinderen redden uit vuurgevechten En…. zou ik nog voor de duvel niet bang zijn (behalve dan voor verklede mensen)!

Wat is er met jou gebeurd zul je nu denken?

Wat nu komen gaat, gaan vast heel veel moeders herkennen….
Ik werd stiefmoeder (Ik weiger daar een ander woord voor te gebruiken, laten we het beestje maar gewoon bij de naam noemen, zonder dit zoetsappig te romantiseren) en moeder!
Ik leerde Jef kennen en bij Jef horen twee kinderen. Ik heb ze niet gebaard, ik heb ze niet gevoed, ik heb ze niet leren lopen, praten of fietsen.
Toen ik ze “kreeg” waren ze al af.
Maar dat maakte het gevoel niet minder. Ik hou van ze met mijn hart en ziel.

Toen ik daarnaast ook nog zwanger werd begon de “ellende”.
Ik klampte mezelf vast aan het idee dat deze “ellende” na het wegebben van de hormoon-bom, vanzelf over zou gaan.

FOUT! MISPOES APPELMOES! Het gaat nooit meer over.

Het begon met huilen om waar gebeurde verhalen & Disney films.
Daarna kreeg ik medelijden met verwaarloosde straat katten, begon nachten lang levensecht te dromen, over oorlog waarin ik de hele nacht met de kinderen over straat rende op zoek naar een veilig plek. En ga zo maar door!

Mijn jeugd dromen zijn veranderd, hebben zich aangepast aan mijn nieuwe ik!

Ik wil niet meer in het leger want ik ben een bange schijterd.

Bond en Rambo zijn aan mij niet meer besteed, achtbanen zijn best spannend en monstertrucks levensgevaarlijk om maar te zwijgen over motor rijden en formule 1.
Ik ben Getransformeerd tot een slap en teer weekdier, zonder stevige botten en zonder ruggengraat.
Een weekdier met het struisvogel syndroom. Welke zich kenmerkt door haar kop in het zand te steken.

Want met haar kop in het zand ziet zij geen gruwelijke nieuws berichten, hoort zij geen spoken in de nacht & ruikt zij geen onraad op elke straathoek.

-xxx- Carolien

carolienEven voorstellen: Ik ben Carolien, 31jaar,
mama van Kiki (6), Luuk & Ties (1,5), stiefmoeder van Nienke (17)
en Jeroen (18). Sinds 2011 getrouwd met Jeffrey (leeftijd onbekend).
Daarnaast ben ik 32uur per week werkzaam als begeleider C, op een arbeidscentrum voor verstandelijk gehandicapten.
In mijn blogs neem ik je mee op reis door mijn leven, mijn gezin.
Vertel ik je over mijn mood swings, kippendrift, dagelijkse struggels. Over het eenling, en tweeling moederschap, en tot slot over de onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen en stiefkinderen.
Veel lees plezier. 

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";