Moederschap en opvoeding. Interview met Kirsten

Moeders zijn er in allerlei soorten en maten, letterlijk en figuurlijk. Maar we hebben wel allemaal een zelfde prachtig doel voor ogen; namelijk het zo goed mogelijk opvoeden van een (of meer) kind(eren). Ieder heeft hier haar eigen achtergrond, gevoelens, kracht en visies bij. Het is die mooie diversiteit aan prachtige mama’s waar we in dit interview naar op zoek zijn.Herkenning zal verbinden en verschillen inspireren, dus voel je vrij om jou verhaal te vertellen!Wat betekent het moederschap voor jou, wat zijn je gewoontes en hoe geef je daar invulling aan.

Naam: Kirsten Leeftijd: 36 jaarKind(eren): Isa, meisje, 9 jaar. Nora, meisje, 6 jaar. Rune, jongen, 4 jaar.

Waar ben je geboren en getogen?

Ik ben geboren in Hardinxveld-Giessendam waar ik mijn jongste jaren gewoond heb. Rond mijn 7e ben ik, samen met mijn moeder, naar Spijkenisse verhuisd.

Hoe zou je jou eigen opvoedsituatie van vroeger omschrijven?

Toen ik 3 maanden oud was, zijn mijn ouders gescheiden. Mijn vader heb ik nooit gekend en ik heb geen broers of zussen. Mijn moeder heeft mij alleen opgevoed. Dit viel haar met periodes erg zwaar. Ik heb een aantal maal een tijdje in een pleeggezin gewoond.Mijn moeder was niet heel streng, liet mij mijn eigen weg ontdekken. Ik denk dat ik dit ook wel afdwong en waarschijnlijk had zij niet altijd de energie om mij af te remmen. Helaas is de relatie tussen haar en mij steeds slechter geworden. Vorig jaar is ze overleden.

Had je altijd al het idee dat je ooit mama wilde worden?

Eigenlijk heb ik het altijd als iets vanzelfsprekends ervaren dat ik kinderen zou krijgen. Hoewel ik het niet als vanzelfsprekend heb ervaren dat ik makkelijk zwanger zou worden. Mede door mijn werk als neonatologieverpleegkundige weet ik dat het niet iedereen zomaar gegeven is. Daarnaast heb ik altijd gevonden dat kinderen binnen een stabiele relatie geboren zouden moeten worden.

Hoe heb je de zwangerschap(pen) ervaren?

De eerste zwangerschap verliep lichamelijk zonder problemen. Geestelijk was er natuurlijk de normale hormonale en emotionele achtbaan, versterkt door het feit dat we in het begin van de zwangerschap het besluit namen om naar Zweden te emigreren. Dus afscheid nemen van alles en iedereen, stoppen met werken enz enz. Heel heftig.

De tweede en derde zwangerschap waren in Zweden waar alles weer heel anders georganiseerd is. De eerste echo is daar bijvoorbeeld pas na 18 weken. Veel te laat voor ons natuurlijk, dus wij zijn naar een privékliniek gegaan. Nora en Rune zijn in een ziekenhuis op bijna een uur rijden bij ons vandaan geboren.Lichamelijk verliepen deze zwangerschappen ook zonder problemen, behalve dat ik alles normaal wilde laten doordraaien (werken, nachtdiensten, gebroken nachten, huishouden)waardoor ik , met name de derde zwangerschap, ernstig oververmoeid raakte. Pas een half jaar na de geboorte van Rune had ik weer wat energie.

babymassage

Hoe zag je leven er uit op het moment dat je je eerste kind kreeg?

Ik was 28 jaar oud, mijn vriend 36. We woonden nog in Nederland, in Leiden. We huurden een oud appartement in het centrum. We werkten beiden full-time en gingen graag op stap en op reis. We leefden eigenlijk nog een beetje als studenten.Mijn vriend wilde al langer graag kinderen, hij is ook wat ouder. Maar ik wilde eerst nog meer reizen dus dat hebben we gedaan.

Is er veel veranderd sinds de geboorte van je eerste kind?

Isa was ontzettend welkom! We waren heel blij met haar en genoten volop. Al waren we natuurlijk ook erg druk met de komende emigratie. We zijn gegaan toen ze 3 maanden was. Achteraf gezien zou ik het nooit weer doen met zo’n jonge baby maar toen liep het gewoon zo.In Zweden is het zo dat er tot 1 jaar geen kinderopvang is. Dit heb ik zowel positief als negatief ervaren. Doordat we er net waren, kende ik niemand. Maar ik kon wel zonder schuldgevoel lekker thuis zijn! Al snel leerde ik wat andere moeders kennen. Toch miste ik mijn Nederlandse vriendinnen heel erg. Al met al geen makkelijk jaar.

De geboorten van Nora en Rune waren in dat opzicht een stuk rustiger. In Zweden krijgt de vader 2 weken verlof bij de bevalling. Er is dan geen kraamzorg maar dat had ik ook niet zo nodig. En natuurlijk kon ik daarna weer een jaar thuisblijven. Wel ben ik vrij snel weer als oproepkracht gaan werken zodat ik wat omhanden had.Ik vond de geboorte van de tweede het grootste verschil maken. Bij de eerste ben je erop voorbereid (ongeveer dan) dat er veel gaat veranderen. Bij de tweede is het echt gedaan met de rust. Als de een een middagslaapje deed, was de ander wakker en andersom. Nummer drie daarentegen schuif je er veel makkelijker bij, rust was er toch al niet meer!

Wat zijn jou sterke en minder sterke eigenschappen in de opvoeding?

Een sterke eigenschap is dat ik lief en begripvol naar de kinderen ben. Ook onderneem ik graag dingen met ze en denk ik dat alles mogelijk is, zolang je het maar organiseert.Ik vind het belangrijk dat ze zelfstandig zijn. Is ook eigenbelang, ik ben geen moeder die uren naast haar kind gaat zitten knutselen of lego-en. Dat mogen ze lekker zelf doen, ik vind dat gewoon niet leuk. Ik geniet er weer wel van als ze lekker spelen en help ze graag op gang.

Een slechte eigenschap is dat ik soms snel mijn geduld verlies als het me even teveel of te druk wordt. Of als ze weer eens niet luisteren na 100x iets gezegd te hebben. Vooral met de oudste, die nogal bijdehand is, kan ik dan behoorlijk botsen.Ik heb moeite om consequent te zijn, al naar gelang mijn humeur ben ik streng of niet. Af en toe hebben we daar allemaal last van.

Heb je het idee dat jou jeugd-ervaringen met moederschap en opvoeding van invloed zijn op jou huidige ervaring met het moederschap?

Dat denk ik absoluut. Mijn kinderen worden best wel verwend en ik snap best dat dit mijn manier is om te compenseren voor alles wat ik niet gehad heb. Daarnaast vind ik het ontzettend belangrijk dat ze zich geborgen voelen en weten dat ze met alles bij mij of bij hun vader terecht kunnen.Doordat ik zelf weinig voorbeeld heb gehad van een ‘normale’ gezinssituatie, vind ik het af en toe lastig om hierin te sturen. Maar respect hebben voor elkaar, elkaar helpen, delen en eerlijk zijn staan hoog in het vaandel binnen ons gezin.Uiteraard zou ik ze willen beschermen tegen alle vervelende dingen die ze tegen gaan komen, maar uit ervaring weet ik dat je juist sterker word van tegenslagen. Daar zal ik een weg in moeten vinden.

Hoe kijk je aan tegen je huidige gezinssituatie?

Met drie kinderen zijn we heel blij. Van het begin af aan voelde dit als het juiste aantal. En heel eerlijk gezegd is het ook wel het maximale wat we aankunnen ;-)Na bijna 6 jaar Zweden zijn we terug verhuisd naar Nederland. We kregen echter toch weer de kriebels en vonden in Nederland niet helemaal wat we zochten dus inmiddels wonen we sinds januari van dit jaar in Zürich, Zwitserland.

Ik ben ontzettend trots op mijn kinderen, hoe flexibel ze omgaan met weer een emigratie is ongelooflijk. (voor hen was terug naar Nederland natuurlijk al een emigratie na hun hele leven in Zweden gewoond te hebben) Ze pakken de taal op en maken nieuwe vriendjes op een manier waar ik behoorlijk jaloers op kan worden. Op een positieve manier dan hé! Ik merk aan ze dat ze zich makkelijk aanpassen en open staan voor nieuwe dingen en culturen. Ze mixen alles gewoon bij elkaar zoals het hen uitkomt.

Natuurlijk is het allemaal niet gelopen zoals we bedacht hadden. Toen ik aan kinderen begon riep ik dat we, als de eerste de basisschoolleeftijd bereikte, we een vaste stek moesten hebben zodat die periode rustig kan verlopen. Dit is inmiddels opgeschoven naar middelbare schoolleeftijd 😉 En eigenlijk heb ik geen idee waar we tegen die tijd zullen staan.Wel weet ik dat de keuzes die we maken goed doordacht zijn en dat we de stappen die we hebben gezet, niet genomen zouden hebben als we gedacht hadden dat iemand van ons er slechter van zou worden. Integendeel, we denken juist dat zowel onze kinderen als wij door alle ervaringen verrijkt worden en dat de band binnen ons gezin alleen maar steviger wordt.

Voor mij persoonlijk geld dat ik er af en toe wel bij inschiet, vooral wat betreft een carriere. Steeds na een verhuizing blijf ik een paar maanden tot een jaar thuis om iedereen weer op de rit te helpen. En ik dacht altijd dat ik geen thuisblijfmoeder was… Ik doe natuurlijk mijn best om zoveel mogelijk me-time te creeren zonder dat dat het welbekende schuldgevoel geeft. Maar ik geniet volop van alles wat we doen en ik hou me voor dat mijn tijd wel komt als de kinderen groter zijn. Waar het enigszins kan en de rust er voor is, heb ik altijd geprobeerd te werken. Daar word ik nou eenmaal een leukere moeder van!

Wat vind je het mooist aan het moederschap?

Het mooist vind ik dat je verliefd kunt zijn op je eigen kind en dat dat gevoel op de meest onverwachte momenten opduikt. Dat saamhorigheidsgevoel, hij/zij hoort bij mij, ik ben de moeder van deze prachtige kinderen! Trots!!

Wat vind je moeilijk aan het moederschap?

In het dagelijks leven vind ik opvoeden een van de zwaarste taken die er zijn. Voor mijn gevoel doe ik altijd wel iets verkeerd. Ze weer weghalen uit hun vertrouwde omgeving bijvoorbeeld, maar ook op kleinere schaal, teveel tv/schermpjes, teveel snoep, enz enz. Af en toe gooien we de rem erop maar dat versloft dan na verloop van tijd toch weer.Maar als ik naar ze kijk zie ik drie zelfbewuste vrolijke en gezonde wezentjes dus uiteindelijk zal ik wel iets goed doen!

Met hun vader zit ik soms niet op een lijn, al proberen we naar de kinderen toe bijna altijd te laten lijken alsof het wel zo is. We denken over de grote lijnen gelukkig hetzelfde maar hij is wat strenger voor ze en verwacht meer van ze, wat tussen ons wel eens voor wrijving zorgt omdat ik het niet altijd nodig vind. Maar ik denk dat we samen wel een goede balans vormen.

Wat heeft je in positieve zin verrast in je moederrol?

De liefde die ik ontvang van de kinderen. En dat ik een groot gezin draaiende kan houden had ik ook nooit van mezelf verwacht. Ik dacht altijd (lekker naief) dat ik zou gaan werken en dat ik er een gezin naast zou hebben. Maar het is echt andersom en dat zou ik ook niet anders willen.

Wat wil je je kind meegeven?

Ik vind het belangrijk dat ze leren om elkaar niet te veroordelen en naar elkaar te luisteren, respect hebben voor elkaar en voor hun leefomgeving.En ik wil dat ze leren bij zichzelf te blijven, niet het iedereen naar de zin proberen te maken maar kijken naar wat ze zelf graag willen, bovenstaande in acht nemend. En er dan achter komen dat je anderen daarmee ook kunt helpen.

(interview afgenomen door: Githe van Leeuwen-Opdam. Met mijn man en 3 kleine kinderen woon ik in Alphen aan den Rijn.  Bij Prachtige Mama’s blog ik vanuit mijn pedagogische ​achtergrond en zullen vele facetten van de opvoeding de revu passeren. Ik hoop dat je de blogs met veel plezier zult lezen en de info eruit pikt die je kan gebruiken om een nog prachtigere mama te worden.)

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";