Het schoolplein

Doeiiii
Met nog enkele minuten totdat die akelig klinkende zoemer gaat, is het plein gevuld met kinderen, enkele leerkrachten en ouders. Op het plein, op de stoep; ouders die wachten op die verlossende bel. Die wachten totdat hun oogappeltje veilig door de grote deuren naar binnen is gedrukt door de menigte. Pas dan lijken ze met een gerust gevoel naar huis of naar hun werk te kunnen gaan. Ik daarentegen zet dochterlief af bij school, geef een kus, wens haar veel plezier en rijd weg. Als ik op tijd ben is dat dus voordat die akelig klinkende bel is gegaan.

Stilleven
Is die bel eenmaal gegaan, dan verandert dat zojuist levendige plein in een stilleven. De speeltoestellen staan er verlaten bij, de wandelende rugzakken zijn verdwenen en het is oorverdovend stil. Oké op die paar kwebbelende moeders na die elkaar blijkbaar nog veel te vertellen hebben.

Where the ‘magic’ happens
Het plein waar het enkele momenten later weer bruist van stuiterende kinderen en waar de nodige ‘gevechten’ plaatsvinden. Waar kinderen hun plek opeisen en waar de toekomstige Mark Ruttes en Angela Merkels bepalen wat er wordt gespeeld. Het plein waar fantasieën tot leven komen in de vorm van zandkastelen, rollenspellen en nog veel meer. De speelplaats waar witte lijnen de grenzen tussen de pleinen aangeven en waar broertjes en zusjes elkaar bij die grens even opzoeken. Gewoon voor een knuffel of gesprekje. Het plein waar kinderen zich bezeren, op de kop hangen, touwtje springen, liedjes zingen en ontdekken wat ze wel en nog niet kunnen. Het is de plek waar leerkrachten hun handen warmen aan een kop koffie en toekijken hoe rollen en sociale vaardigheden geoefend worden. Het is dé plek waar kinderen echt kind zijn.

Militair gebied
Aan het einde van de schooldag vult het plein zich weer met wachtende (groot)ouders. Ze sluiten de omgeving hermetisch af door zich zo dicht mogelijk bij de uitgang te positioneren. De stoep wordt volgezet met zwaar geschut (fietsen en bakfietsen). De strepen van het zebrapad verdwijnen onder de fietswielen, gympies, hoge hakken, werkschoenen of soms klompen (ja, ’t is wel een boern’ dörp hè). Daar staan ze; als leeuwen/leeuwinnen te wachten op hun prooi. Het oh zo vredige plein waar net de kinderen speelden, lijkt nu een militair gebied waar soldaten de wacht houden.

Chaos
Ja, de bel gaat. De eerste kinderen rennen het gebouw uit. Van de andere kant komen de bovenbouw kinderen op hun fiets de bocht om vliegen. Daar vertrekt een auto. Die moeder steekt over en….. chaos alom. Het is net een Jan van Haasteren puzzel. Van een afstandje sla ik dit tafereel meerdere keren per week gade. Ik verbaas me dat het telkens allemaal goed gaat. Er zijn nog geen gewonden gevallen. Maar de geparkeerde en wegrijdende fietsers én auto’s aan die kant van de school, maken het niet bepaald veiliger. En dat terwijl er een grote parkeerplaats met ‘kiss&ride-zone’ is. Maar ja, die is wel HE-LE-MAAL aan de andere kant van de school……(=300 meter ongeveer).

Missie geslaagd
De een na de ander sluit zijn/haar kind weer in de armen. De Poolse landdag begint omtrent de speelafspraakjes waarna eenieder richting huis vertrekt. Missie geslaagd. Ik sta meestal als een van de weinige ouders aan de overkant op de stoep te wachten tot die slakjes van mij naar buiten komen. In alle rust loopt de jongste het inmiddels vrije schoolplein en zebrapad over. De oudste twee fietsen naar huis zonder halsbrekende toeren uit te hoeven halen om een overstekende fietser, wegrijdende auto of een over straat rennend kind te ontwijken.

Eenmaal thuis kan het camouflagepak weer uit en het geschut weer in de kast. We made it home safe…. 🙂

Groeten,
Gaby

( Ik ben Gaby Drees (1978), moeder van drie geweldige meiden (2006 – 2008 – 2011), vriendin van de leukste kerel en communicatiedeskundige. Geboren en getogen in Oldenzaal (Overijssel), gestudeerd in Groningen en nu woonachtig in een bruisend dorp in Twente. Ik ben eigenwijs, hou van vernieuwing/verandering, maak niet alles af waar ik aan begin en deel graag mijn belevenissen via blogs.
Je kunt mij ook volgen op mijn eigen site: klik hier )
Gaby

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";