Schijt

Donkere wolken pakken zich samen. Er klettert uit het niets iets op het kunstgras voor je. Huh? Waar kwam dat vandaan? Wat was dat? Een paar minuten later opnieuw een flats uit de lucht. Dit keer niet op het gras, maar op mij, mijn blouse, broek, schoenen……. En helaas was het geen water dat uit die lucht kwam.

***vogel
Het was schijt! Schijt van een vogel die op de lichtmast en vanaf grote hoogte het ‘vuur’ opende op nietsvermoedende toeschouwers langs het voetbalveld. Daar sta je dan; vanaf 8.15 uur die zaterdagochtend op pad om alle meiden op de juiste voetballocaties te krijgen, ze aan te moedigen, met tassen te sjouwen, bidons te vullen…… Dat allemaal om vervolgens onder gescheten te worden door zo’n ***vogel.

Gespetter
Na het gespetter met poep uit de lucht volgde nog meer gespetter. Dit keer was het regen. Volgens mijn weerapp zou het een beetje motregenen. Een jas meenemen vond ik dus niet nodig. Nou, zo *** als die vogel was ook mijn weerapp. Niks miezer regen. Gewoon hatseflats een mega bui. De dug-out bood gelukkig onderdak aan ons meegereisde supporters. In het veld stonden 22 verzopen katjes en een scheidsrechter. Langs de lijn stonden twee grensrechters die tot op de onderbroek doorweekt waren gewoon fanatiek met de vlag te zwaaien.

Belangrijk
Op dat soort momenten kun je alleen maar schijt hebben aan dat beetje vogelpoep. Het is namelijk niet belangrijk. De wasmachine draait wel weer en weinig mensen die de spetters en schijtvlekken meteen opmerken. En dan nog…. Wat anderen denken/vinden; ook daar moet je schijt aan hebben. Toch? Nou, dat is voor mij (en met mij voor vele anderen), toch best moeilijk. Ik vind de mensen die dat wel goed kunnen bewonderenswaardig. Mensen die hun eigen pad volgen, met paars haar rondlopen, hun mening geven, bij hun keuzes blijven los van wat ‘de rest’ vindt; ik vind het knap. Je niet laten beïnvloeden of van de wijs laten brengen door wat iemand anders roeptoetert; daarvoor moet je sterk in je schoenen staan.

Eigenwijs
Ik heb het nu overigens niet over de mensen die zo onwijs eigenwijs zijn en niets van een ander aan willen nemen. Ik heb het over de mensen die de mening/reacties van anderen gewoon naast zich neer kunnen leggen. Zonder schuldgevoel of schaamte. Ik vind het knap, maar soms ook rete-irritant. Het zijn namelijk soms ook mensen die bijvoorbeeld geen moeite nemen om naar een ander te luisteren, die geen taken vervullen voor de school/vereniging en er blijkbaar schijt aan hebben hoe het allemaal geregeld wordt. Ze willen wel dat dat er trainers/leiders zijn (zodat hun kind de hobby kan uitoefenen), dat er luizen geplozen worden, dat alles op orde is, maar zelf zetten ze zich minimaal tot niet in om hier ook maar iets aan bij te dragen. En, het lijkt ze dus ook helemaal niet te boeien wat anderen daarvan vinden.

Boeien
Tja, en nu ik dit zo opschrijf denk ik: ze hebben nog groot gelijk ook. Want wat zou het hen boeien wat een ander ervan vindt dat zij zich zo gedragen? Een willekeurig andere ouder die vindt dat hij/zij zich meer of anders moet inzetten; lekker belangrijk. Hoe komt het dan dat ík het wel belangrijk vindt wat anderen van mij/mijn inzet vinden? Waarom kan ik niet, net als die aalscholver, doen wat ik wil/moet (schijten in het geval van de vogel) en hup gewoon weer doorgaan (gewoon wegvliegen zonder omkijken)?

😉

Schijt aan
Het antwoord op die vraag kan alleen ik bedenken. Alleen ik heb namelijk de keuze om te bepalen hoe ik met dingen omga. Ik kies er blijkbaar (te) vaak voor om de mening van anderen én het gevolg van mijn acties op eventuele anderen belangrijker te vinden dan mijn eigen mening/wat het voor mij betekent. Dus gewoon hatseflats en wegvliegen….. ik ga het proberen (niet letterlijk natuurlijk)  .

Groet,
Gaby

Ik ben Gaby Drees (1978), moeder van drie geweldige meiden (2006 – 2008 – 2011), vriendin van de leukste kerel en communicatiedeskundige bij een woningstichting en als zelfstandige onder de naam Commando Pinkelen. Ik woon in een bruisend dorp in Twente. Ik ben eigenwijs, hou van vernieuwing/verandering, maak niet alles af waar ik aan begin en deel graag mijn belevenissen via blogs.
Je kunt mij ook volgen op mijn eigen site: klik hier 

Share the love!
Rachèl

Hoi ik ben Rachèl Finkenflügel-Creugers. Ik ben getrouwd en mama van Isis en Jamie. Gek ben ik op het moederschap en alles wat daar bij komt kijken. Ik hou van shoppen, choco, schrijven, lachen, plezier maken en volop genieten van het leven. Met een open houding bekijk ik de wereld en geniet ik van alles wat er op mijn pad komt.

Click Here to Leave a Comment Below

Naar boven

";